Katalog produktów

Dostępne różne wersje mierników przenośnych i stacjonarnych

W okresie letnim coraz częściej słyszy się o dniach, w których jest „zbyt gorąco, aby pracować” — zwłaszcza w przypadku osób pracujących na zewnątrz. W takich sytuacjach uwaga często skupia się na progach i limitach opartych na przekroczeniu określonych wartości temperatury powietrza. Należy jednak wyjaśnić kluczową kwestię: sama temperatura powietrza nie opisuje w pełni poziomu dyskomfortu termicznego lub ryzyka dla człowieka. Komfort (a w krytycznych przypadkach stres cieplny) zależy od równowagi termicznej między ciałem ludzkim a otaczającym środowiskiem, na którą wpływa wiele zmiennych wykraczających poza proste stopnie. Z tego powodu, zamiast rozważać wyłącznie temperaturę powietrza, dokładniejsze jest ocenianie stresu cieplnego za pomocą wskaźników mikroklimatycznych, opartych na równowadze cieplnej między ciałem ludzkim a otoczeniem. Wskaźniki takie jak temperatura termometru mokrego (WBGT – ISO 7243), przewidywane obciążenie cieplne (PHS – ISO 7933), uniwersalny wskaźnik klimatu termicznego (UTCI), przewidywana średnia ocena/przewidywany odsetek niezadowolonych (PMV/PPD – ISO 7730) oraz wymagana izolacja odzieży (IREQ – ISO 11079) zapewniają bardziej realistyczne oszacowanie narażenia ludzi na wpływ otaczającego ich środowiska, ponieważ uwzględniają zarówno reakcję termofizjologiczną organizmu,jak i ogólne warunki klimatyczne podczas wykonywania czynności.

 

Dlaczego temperatura „nie oddaje pełnego obrazu sytuacji” i dlaczego potrzebne są wskaźniki mikroklimatyczne

Dwa dni o tej samej temperaturze powietrza mogą być zupełnie różne:

● 32°C przy wysokiej wilgotności → pot słabo odparowuje → organizm schładza się mniej efektywnie → wzrasta stres cieplny.
● 32°C przy suchym powietrzu i wietrze → odparowanie jest bardziej efektywne → rozpraszanie ciepła jest lepsze → mniejsze ryzyko.

Podobnie praca w bezpośrednim świetle słonecznym lub w cieniu radykalnie zmienia sytuację: promieniowanie słoneczne może znacznie zwiększyć zarówno odczuwalne, jak i rzeczywiste obciążenie cieplne. Bardziej dokładne fizyczne i fizjologiczne przedstawienie Temperatura powietrza jest ważną zmienną środowiskową, ale stanowi tylko część całościowego obrazu. Wskaźniki oparte na bilansie cieplnym opisują wymianę energii między ciałem ludzkim a otoczeniem, biorąc pod uwagę:

● temperaturę powietrza
● wilgotność względną (parowanie potu)
● prędkość powietrza (konwekcja i wentylacja)
● średnią temperaturę promieniowania (ekspozycja na słońce i gorące powierzchnie)
● indywidualny metabolizm (intensywność pracy)
● izolację odzieży

Zaleta jest oczywista: ocena staje się bardziej realistyczna, odzwierciedlając sposób, w jaki ciało może (lub nie może) rozpraszać ciepło w rzeczywistych warunkach pracy.

Lepsze przewidywanie zagrożeń dla zdrowia

Dzięki połączeniu zmiennych środowiskowych i osobistych wskaźniki te umożliwiają oszacowanie krytycznych aspektów, takich jak:

● wzrost temperatury wewnętrznej ciała
● odwodnienie
● obciążenie układu sercowo-naczyniowego
● ryzyko udaru cieplnego (lub, w zimie/zimnym otoczeniu, hipotermii)

Informacje te są niezbędne, ponieważ pozwalają nam przejść od stwierdzenia „jest gorąco” do „ta sytuacja może stać się niebezpieczna”.Wykorzystanie operacyjne w kontekście bezpieczeństwa i przepisów

Wiele środowisk zawodowych wymaga ustrukturyzowanego i praktycznego podejścia, na przykład:

● bezpieczeństwo i higiena pracy
● projektowanie środowisk wewnętrznych i zewnętrznych
● planowanie zmian, przerw i obciążenia pracą
● zarządzanie sytuacjami kryzysowymi związanymi z klimatem

W takich przypadkach poleganie wyłącznie na temperaturze powietrza może prowadzić do niedoceniania krytycznych scenariuszy lub, odwrotnie, do przeceniania sytuacji, które są mniej ryzykowne. Bardziej spersonalizowana ocena Wskaźniki mikroklimatyczne pozwalają dostosować ocenę do rzeczywistego kontekstu, biorąc pod uwagę:

● rodzaj działalności (siedząca, umiarkowana, intensywna)
● cechy odzieży lub środków ochrony indywidualnej
● długotrwałą lub sporadyczną ekspozycję
Temperatura powietrza stanowi natomiast wskaźnik „uniwersalny”, który nie uwzględnia istotnych różnic operacyjnych. Lepsze odzwierciedlenie scenariuszy zmian klimatycznych

W ostatnich latach, wraz z:

● częstszymi i bardziej uporczywymi falami upałów
● wyższą wilgotnością i „tropikizacją” klimatów umiarkowanych
● intensywnym promieniowaniem słonecznym temperatura powietrza staje się coraz gorszym wskaźnikiem rzeczywistego stresu cieplnego.
Z tego powodu w wielu analizach skupiających się na wpływie klimatu na zdrowie, pracę i planowanie urbanistyczne, uniwersalny wskaźnik klimatu

(UTCI) jest często uważany za szczególnie odpowiedni, ponieważ zapewnia pełniejszy obraz łącznego wpływu zmiennych środowiskowych.

Przykłady z życia wzięte: jakie zmiany w praktyce

Oto typowe sytuacje, w których sama temperatura powietrza może być myląca:

Plac budowy drogi w południe

● temperatura powietrza może wynosić „tylko” 30–32°C,
● ale bezpośrednie nasłonecznienie i gorący asfalt zwiększają średnią temperaturę promieniowania
.
Rzeczywisty stres cieplny może być znacznie wyższy niż sugeruje sama temperatura powietrza.

Intensywna aktywność fizyczna w odzieży ochronnej lub technicznej

● pracownicy noszący grubą odzież, rękawice lub sprzęt ochronny rozpraszają ciepło wolniej
● nawet przy umiarkowanych temperaturach gromadzenie ciepła może szybko wzrosnąć Wskaźniki takie jak PHS (ISO 7933) są przydatne, ponieważ uwzględniają metabolizm i izolację odzieży, w tym rolę przerw na odpoczynek w celu regeneracji.

Logistyka lub transport materiałów w pomieszczeniach półzamkniętych

● temperatura powietrza może nie być bardzo wysoka, ale słaba wentylacja ogranicza rozpraszanie ciepła
● wilgotność może wzrosnąć, zmniejszając skuteczność pocenia się

Wskaźnik mikroklimatu może wskazywać na stres cieplny, nawet jeśli temperatura nie wydaje się „ekstremalna”.

Dwa letnie dni o tej samej temperaturze, ale różnej wilgotności

● 32°C przy wysokiej wilgotności: wyższe ryzyko
● 32°C przy niskiej wilgotności i wietrze: niższe ryzyko
Jest to klasyczny przykład tego, dlaczego sama temperatura powietrza nie wystarcza.

Co należy monitorować w praktyce (przydatne parametry i pomiary)
Aby prawidłowo obliczyć wskaźniki stresu cieplnego i uzyskać wiarygodną ocenę, warto monitorować zestaw parametrów mikroklimatycznych wykraczających poza temperaturę powietrza.

Kluczowe parametry środowiskowe:
● temperatura powietrza (°C)
● wilgotność względna (%)
● prędkość powietrza (m/s)
● średnia temperatura promieniowania (°C)
● promieniowanie słoneczne (W/m²)

Zmienne te stanowią podstawę do opisania rzeczywistego środowiska, na które narażona jest dana osoba.

Dlaczego monitorowanie promieniowania ma znaczenie: w warunkach zewnętrznych promieniowanie słoneczne może być jednym z głównych czynników powodujących stres cieplny. Dwie lokalizacje o tej samej temperaturze powietrza mogą się znacznie różnić, jeśli jedna znajduje się w cieniu, a druga jest narażona na bezpośrednie działanie promieni słonecznych.

Parametry związane z pracą i osobą (w razie potrzeby)

● metabolizm / intensywność pracy (siedząca, umiarkowana, intensywna)
● izolacja odzieży i środki ochrony indywidualnej
● czas ekspozycji i możliwości regeneracji (przerwy, cień, nawodnienie)

Wnioski

Monitorowanie stresu cieplnego za pomocą wskaźników opartych na bilansie cieplnym umożliwia naukową, bardziej realistyczną ocenę ukierunkowaną na zapobieganie. Temperatura powietrza pozostaje ważnym parametrem, ale sama w sobie jest niewystarczająca i może wprowadzać w błąd, gdy w grę wchodzą wilgotność, wiatr, promieniowanie słoneczne, obciążenie fizyczne i odzież. Aby naprawdę chronić ludzi – zwłaszcza w środowisku pracy i na zewnątrz – zaleca się przyjęcie podejścia opartego na wskaźnikach mikroklimatycznych.

Powyższy tekst opracowano na podstawie materiałów firmy LSI Lastem.

 Więcej podobnych informacji znajdziesz: tutaj